13 czerwca 1998 roku Szkoła Podstawowa w Warszkowie przyjęła imię Żołnierzy Armii Krajowej.


W najnowszej Historii Polski i Europy Armia Krajowa należy do największych i najlepiej zorganizowanych armii konspiracyjnych. Jej początki sięgają 13.12.1939 roku, kiedy to gen. Sikorski - naczelny wódz i premier rządu RP na emigracji powołał Związek Walki Zbrojnej. 

Statut ZWZ głosił, że jest on w kraju wojskiem jedynym, ogólnonarodowym podległym naczelnemu wodzowi Sił Zbrojnych i ministrowi spraw wojskowych.

Podczas scalenia podziemnych organizacji wojskowych ZWZ przemianowano 14.02.1942 r. w Armię Krajową.

Głównym jej celem miała być samoobrona przed okupantami i odbudowa niepodległego państwa polskiego będącego kontynuacją II Rzeczpospolitej, ale z demokratycznym ustrojem i rozszerzonymi granicami na zachodzie i północy. Armia Krajowa została formalnie rozwiązana 19.01.1945 r., ale większość żołnierzy pozostała w konspiracji.

 AK dowodzili generałowie: S. Rowecki “Grot” - do 30 V 1943, T. Komorowski “Bór” - do 2 X 1944, L. Okulicki “Niedźwiadek” - do 19 I 1945.

 

   

 

Komendant Główny AK podlegał Naczelnemu Wodzowi Polskich Sił Zbrojnych. Organem dowodzenia AK była Komenda Główna, w której skład wchodziły oddziały, piony organizacyjne i samodzielne służby. 

 

W I 1943 utworzono Kierownictwo Dywersji, przygotowujące i przeprowadzające akcje bojowo-dywersyjne i specjalne; szefowie: pułkownik A. E. Fieldorf - do III 1944, następnie podpułkownik J. Mazurkiewicz. 

AK od swego powstania była organizacją masową, zwiększającą swe szeregi przez werbunek ochotników i kontynuowanie akcji scaleniowej, rozpoczętej przez Zwiąek Walki Zbrojnej. 1940-1944 do AK przystąpiły m.in.: Tajna Armia Polska, Polska Organizacja Zbrojna "Znak", Gwardia Ludowa, PPS-WRN, Tajna Organizacja Wojskowa, Konfederacja Zbrojna, Socjalistyczna Organizacja Bojowa, Polski Związek Wolności oraz częściowo Narodowa Organizacja Wojskowa, Bataliony Chłopskie i Narodowe Siły Zbrojne.